ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ….και όμως υπάρχει λύση …

«Το κράτος είναι ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ των ταμείων και όχι χρηματοδότης. Χρηματοδότες των ταμείων είναι οι εργοδότες και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Το κράτος είναι ένας γελοίος οφειλέτης, ο οποίος, επειδή αποδίδει σταδιακά τα χρέη του, «αυτοχρίσθηκε» «χρηματοδότης», χωρίς αυτό να περιγράφει την αλήθεια. ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ ήταν και ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ εξακολουθεί να είναι...»

kratos_kleftis

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ….και όμως υπάρχει λύση …

Αυξήσεις μπορούν να πάρουν οι συνταξιούχοι

και όχι να τους κοπούν

οι σημερινές συντάξεις πείνας…

…η εφαρμογή των νόμων αρκεί !!!

 **********************************

Όλο το παιχνίδι του εκβιασμού του ελληνικού κράτους από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. στηρίζεται στη δυνατότητα των ιμπεριαλιστών να εκβιάζουν τη συντριπτική μερίδα των Ελλήνων, που είναι οι μισθωτοί. Πώς τους εκβιάζουν; Με το ασφαλιστικό τους σύστημα. Με τη χρηματοδότηση αυτού του συστήματος. Αυτοί, οι οποίοι δήθεν έχουν τα χρήματα να δανείσουν στο κράτος-«χρηματοδότη» των ταμείων, το εκβιάζουν.

Έχοντας το ληστρικό κράτος —με τις κλοπές και τις ηλιθιότητές του— εξαντλήσει τα ασφαλιστικά ταμεία, εμφανίζεται τώρα σαν ο μοναδικός εγγυητής της ρευστότητάς τους. «Εγγυητής» …ο μπατίρης.!! «Εγγυητής» …αυτός, ο οποίος «ζει» πλέον με δανεικά και με ένα «έλλειμμα» το οποίο διαρκώς μεγαλώνει. Αυτός ο άφραγκος παράγοντας του ασφαλιστικού είναι εκβιάσιμος από το ΔΝΤ και «παρασέρνει» και τα ασφαλιστικά ταμεία στον εκβιασμό. Τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία φυσιολογικά θα έπρεπε να ξεχειλίζουν από χρήμα.

Αυτό είναι το μέγα έγκλημα του κράτους απέναντι στην αχανή κοινωνική τάξη των εργαζομένων. Του άχρηστου κράτους της μεταπολίτευσης. 

Του κράτους, που «έφαγε» τα δικά του χρήματα και «έφαγε» και αυτά των άλλων. Τώρα, επειδή δήθεν είναι «εγγυητής», μιλάει τη γλώσσα της λογικής και καλεί τους εργαζόμενους να κάνουν θυσίες. Του «φταίει» που άλλαξαν οι ισορροπίες μεταξύ εργαζομένων και συνταξιούχων, του «φταίει» το προσδόκιμο όριο ζωής που αυξάνεται, του «φταίει» η παγκόσμια κρίση κλπ.. Του «φταίνε» όλα. Μόνον το ηλίθιο το κεφάλι των κυβερνώντων δεν φταίει.

Όλα αυτά είναι αθλιότητες και ψέματα. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας νέος εργαζόμενος να καταβάλει ασφαλιστικές εισφορές, τα ασφαλιστικά ταμεία θα έπρεπε να είναι σε θέση να καταβάλουν τις συντάξεις. Γιατί; Γιατί οι συνταξιούχοι έχουν ήδη καταβάλει τα χρήματα, τα οποία εισπράττουν. Τριανταπέντε χρόνια πλήρωναν εισφορές, για να εισπράξουν κατά μέσο όρο επτά χρόνια σύνταξης, σύμφωνα με το προσδόκιμο όριο ζωής. Το όριο, το οποίο εσχάτως ανακάλυψαν τα κρατικά κουτορνίθια.

Για τον καθένα απ’ αυτούς εικοσιοκτώ χρόνια εισφορών «εξατμίζονται» υπέρ πίστεως και πατρίδος και έχουν το θράσος κάποιοι ανεπάγγελτοι πολιτικοί να εμφανίζουν τους συνταξιούχους σαν «τσαμπατζήδες», οι οποίοι θέλουν να ζήσουν δημοσία δαπάνη. Δικά τους χρήματα εισπράττουν οι συνταξιούχοι και όχι τις εισφορές των εργαζομένων. Για να φτάσουμε στο σημείο να πληρώνονται σήμερα οι συνταξιούχοι από τέτοιες εισφορές, αυτό δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει. Είτε ότι κάποιος πονηρός τούς τα «έφαγε» τα χρήματα είτε ότι κάποιος ηλίθιος τούς τα «έχασε». Σε κάθε περίπτωση όμως τα χρήματα λείπουν και αυτό είναι το πρόβλημα.

Στο έλλειμμα αυτό στηρίζονται τώρα οι ιμπεριαλιστές και πιέζουν την Ελλάδα. Την εκβιάζουν, για να τη λεηλατήσουν, απειλώντας την με τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων. Ήδη «έκοψαν» τα κτήνη την 13η και την 14η σύνταξη ανθρώπων, οι οποίοι πλήρωναν μια ζωή τις πιο ακριβές εισφορές στην Ευρώπη, για να πάρουν τα «ψίχουλα» των 600 ευρώ, προκειμένου να επιβιώσουν στην πιο ακριβή αγορά της Ευρώπης.

Αυτή η περικοπή δεν είναι μόνον ανήθικη αλλά και παράνομη. Γιατί; Γιατί όλοι αυτοί εκ του πονηρού —και βέβαια εντελώς παρανόμως— θεωρούν ότι το κράτος είναι χρηματοδότης των ταμείων και σαν χρηματοδότης μπορεί να ρυθμίζει τις χρηματοδοτήσεις του με βάση τους όρους του ΔΝΤ. Αυτό είναι λάθος. Το κράτος είναι ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ των ταμείων και όχι χρηματοδότης. Χρηματοδότες των ταμείων είναι οι εργοδότες και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Το κράτος είναι ένας γελοίος οφειλέτης, ο οποίος, επειδή αποδίδει σταδιακά τα χρέη του, «αυτοχρίσθηκε» «χρηματοδότης», χωρίς αυτό να περιγράφει την αλήθεια. ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ ήταν και ΟΦΕΙΛΕΤΗΣ εξακολουθεί να είναι.

Ο οφειλέτης δεν αποφασίζει για τίποτε. Ο οφειλέτης δίνει αυτά που οφείλει και από εκεί και πέρα η διαχείριση των χρημάτων αυτών δεν ανήκει στην αρμοδιότητά του. Το κράτος, δηλαδή, δεν μπορεί να «κόψει» καμία σύνταξη του ιδιωτικού τομέα. Τα ταμεία —και άρα οι ασφαλισμένοι— θα αποφασίσουν τι θα κάνουν με τις συντάξεις τους. Το κράτος είναι υποχρεωμένο να ξεπληρώσει τα χρέη του απέναντι στα ταμεία και το τι θα κάνουν τα ταμεία από εκεί και πέρα είναι δικό τους θέμα. Το κράτος μόνον απέναντι στους υπαλλήλους του μπορεί να κάνει περικοπές.

Όμως, όπως βλέπουμε, ακόμα και αυτό το έγκλημα δεν τους φτάνει. Δεν τους φτάνει που έκοψαν συντάξεις από τους συνταξιούχους, αλλά αφήνουν την Ε.Ε. να πιέζει για κόψιμο του 13ου και 14ου μισθού των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα. Πιέζει και πάλι με τον ίδιο παράνομο τρόπο. Εκβιάζει αυτούς, οι οποίοι σήμερα εργάζονται, χρησιμοποιώντας και πάλι ως «μοχλό» πίεσης τα ασφαλιστικά ταμεία. Τους απειλεί ότι δεν θα έχουν συντάξεις, γιατί θα τους τις «φάνε» οι σημερινοί συνταξιούχοι.

Αυτό είναι το πιο πρόστυχο παιχνίδι του κράτους. Βάζει τους συνταξιούχους «απέναντι» στους σημερινούς εργαζόμενους, σαν να επρόκειτο για εχθρούς. Εμφανίζουν τους συνταξιούχους σαν τα «παράσιτα», τα οποία θα φάνε τις εισφορές των ενεργών εργαζομένων και άρα τις μελλοντικές συντάξεις τους. «Παράσιτα» αυτοί, οι οποίοι εργάζονταν μια ζωή και πλήρωναν εισφορές μια ζωή.

Όλη αυτή η παγίδα —γιατί περί τέτοιας πρόκειται— στηρίζεται στο γεγονός ότι υπάρχει άγνοια. Άγνοια σε όλα τα επίπεδα. Άγνοια σε θέματα καθαρά οικονομικά και άγνοια σε θέματα που αφορούν τις προθέσεις τόσο των κυβερνώντων όσο και των ιμπεριαλιστών.

Σ’ ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Μπήκαμε στην τρίτη χιλιετία και ο κόσμος αγνοεί τις βασικότερες έννοιες της οικονομίας. Δεν κατανοεί τις διαφορές μεταξύ κεφαλαίου και πλούτου. Κεφάλαιο ΕΙΝΑΙ το υλικό ή άυλο μέσον, το οποίο ΠΑΡΑΓΕΙ διαρκώς πλούτο. Ένα χωράφι, ένα εργοστάσιο ή μια πατέντα, είναι κεφάλαιο. Το κεφάλαιο πάντα θα παράγει πλούτο ό,τι και να συμβαίνει στην οικονομία. Αντίθετα, ο πλούτος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ κεφάλαιο. Ο πλούτος συνδέεται με την έννοια του χρήματος. Το χρήμα είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Είτε έχει αξία είτε όχι. Το χρήμα αποτελεί από τη φύση του μια «σύμβαση», η οποία μπορεί να έχει νόημα και αξία και μπορεί επίσης και να τα χάσει καί τα δύο.

Μια οικονομική κρίση, για παράδειγμα, δεν θα μετατρέψει ένα χωράφι από γόνιμο σε άγονο, αλλά μπορεί να μετατρέψει τα χρήματα από πολύτιμα σε άχρηστα. Μια οικονομική κρίση δεν μειώνει τη δύναμη μιας βιομηχανικής πρέσας, αλλά μπορεί να μετατρέψει ένα χαρτονόμισμα σε φέιγ βολάν. Μια οικονομική κρίση δεν μπορεί να μειώσει την απόδοση της συνταγής ενός φαρμάκου, αλλά μπορεί να μετατρέψει μια δεσμίδα χαρτονομισμάτων σε καλό προσάναμμα για το τζάκι.

Τι θέλουμε να πούμε με όλα αυτά; Ότι δεν μπορείς μια ολόκληρη κοινωνική τάξη —και μάλιστα την πολυπληθέστερη στην κοινωνία— να τη διατηρείς εξαρτώμενη από ένα μέγεθος, το οποίο δεν είναι σταθερό. Ένα μέγεθος, του οποίου την αξία δεν ελέγχεις. Δεν είναι δυνατόν να συνδέεις την επιβίωσή της τάξης των εργαζομένων με το χρήμα, το οποίο μεταλλάσσεται τόσο απρόβλεπτα, που στο τέλος μπορεί να «εξατμιστεί» τελείως. Αυτό είναι κάτι, το οποίο συμβαίνει στις οικονομικές κρίσεις. Το χρήμα… που μπορεί να το μαζεύεις «ακριβό» για μια ολόκληρη ζωή και μια οικονομική κρίση να σου το μετατρέψει στην πιο φτηνή «ταπετσαρία».

Η καλύτερη διασφάλιση, δηλαδή, για την κοινωνική τάξη, της οποίας τα μέλη δεν διαθέτουν προσωπικό κεφάλαιο, είναι να της δοθεί συλλογικό κεφάλαιο. Όχι να της χαριστεί, εφόσον τέτοια ανάγκη δεν την έχει. Απλά τα άπειρα χρήματά της να μην αφήνονται και «λιμνάζουν» ως τέτοια και να απειλούνται. Να μην αφήνονται στο έλεος των πληθωρισμών και βέβαια στο έλεος των λαμογιών, οι οποίοι, για να πάρουν προμήθειες, τα μετατρέπουν σε «παράγωγα» και «τοξικά» προϊόντα.

Αυτή η «έκθεση» των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων στον κίνδυνο μιας πιθανής οικονομικής κρίσης μπορεί να οδηγήσει σε εθνική τραγωδία. Γιατί; Γιατί η οικονομία μπορεί να αποδέχεται το γεγονός ότι τα χρήματα μπορεί και να χαθούν, αλλά η κοινωνία δεν μπορεί να δεχθεί ότι μαζί τους μπορούν να χαθούν κι αυτοί, οι οποίοι τα έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν. Τα χρήματα μπορεί να χάνονται, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού δεν μπορεί να «χαθεί» και μάλιστα όταν έχει προπληρώσει πολύ ακριβά την επιβίωσή του. Δεν μπορεί να αφεθεί η μεγαλύτερη κοινωνική τάξη της χώρας χωρίς σύνταξη ή υγειονομική περίθαλψη. Δεν μπορεί να αφεθεί απροστάτευτη και μάλιστα όταν τα έχει ακριβοπληρώσει καί τα δύο. Αυτά τα χρήματα πρέπει να γίνονται κεφάλαιο. Κεφάλαιο, το οποίο να αποδίδει κέρδη.

Κεφάλαιο, το οποίο από τη μία να προστατεύει τα χρήματα των ταμείων και από την άλλη να αποδίδει κέρδη, τα οποία θα διατηρούν τη ρευστότητά τους σε ένα μόνιμα καλό επίπεδο, χωρίς να υπάρχει εξάρτηση από τις εισφορές των νέων εργαζομένων. Εδώ βέβαια βρίσκεται και η τραγική ειρωνεία. Οι Έλληνες συνταξιούχοι, τους οποίους το κράτος σήμερα τους εμφανίζει σαν «παράσιτα», που ζουν εις βάρος των εργαζομένων, έχουν καταβάλει τόσα πολλά χρήματα, που θα μπορούσαν να έχουν ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία να δίνουν συντάξεις και στους επόμενους, χωρίς αυτοί να καταβάλουν καν εισφορές.

Ο αναγνώστης αρχίζει και σχηματίζει μια εικόνα στο μυαλό του. Εδώ βρίσκεται και το λεπτό σημείο των όσων θέλουμε να πούμε. Μιλάνε όλοι για ιδιωτικοποιήσεις και «λιγότερο» κράτος στην οικονομία. Αυτό είναι σωστό. Πουθενά στον κόσμο η «κρατική» οικονομία δεν λειτούργησε με έναν έστω ανεκτό τρόπο. Ο κρατισμός παντού εμφάνισε την ίδια παθογένεια.

Αυτήν την παθογένεια τη γνωρίζουν πολύ καλά οι Έλληνες, γιατί, την έχουν πληρώσει ποικιλοτρόπως. Διαφθορά, υποπαραγωγικότητα, δυσλειτουργία της οικονομίας, σκάνδαλα, προμήθειες κλπ.. Το κρατικό κεφάλαιο παντού έγινε καταφύγιο των άχρηστων, των τεμπέληδων, των ηλιθίων και των κλεφτών. Το κρατικό κεφάλαιο παντού έγινε «πάρκινγκ» κομματόσκυλων, για να μπορούν οι χαφιέδες πολιτικάντηδες να μονοπωλούν την εξουσία. Με τέτοιους εργαζόμενους στο δημόσιο κεφάλαιο όλα αυτά τα φαινόμενα σήψης ήταν αναπόφευκτα.

Εμείς δεν λέμε κάτι ανάλογο. Δεν λέμε επιστροφή στον άθλιο «κρατισμό». Τα ασφαλιστικά ταμεία δεν είναι κράτος. Τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ιδιωτικός τομέας, εφόσον αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των ασφαλισμένων τους και όχι τα γενικά συμφέροντα. Το να αποκτήσουν αυτά τα ταμεία τεράστιες ποσότητες του πρώην δημοσίου κεφαλαίου, δεν σημαίνει ότι υπάρχει κρατισμός. Κρατισμός υπάρχει, όταν αυτός, ο οποίος κατέχει το κεφάλαιο, είναι ο ίδιος που ελέγχει και τον νόμο. Κρατισμός υπάρχει, όταν αυτός, ο οποίος κλέβει, είναι συνάδερφος και άρα ίδιος με αυτόν που δικάζει. Κρατισμός υπάρχει, όταν αυτός, ο οποίος δεν εργάζεται, είναι συνάδερφος και άρα ίδιος με αυτόν που νομοθετεί για τα της εργασίας. Όταν αυτός, ο οποίος κατέχει το κεφάλαιο, δεν ελέγχει τον νόμο και τους μηχανισμούς ελέγχου των νόμων αυτών, δεν υπάρχει κρατισμός.

Αυτό λέμε εμείς. Θεωρούμε ότι ένα μεγάλο μέρος του σημερινού δημοσίου κεφαλαίου θα πρέπει να περάσει στην ιδιοκτησία του ιδιωτικού ΙΚΑ. Το κράτος χρωστάει στο ΙΚΑ και το κράτος είναι τυπικά ο ιδιοκτήτης αυτού του κεφαλαίου. Ειδικά για τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, όπως είναι το ΙΚΑ, αυτό είναι και το απόλυτα δίκαιο. Γιατί; Γιατί το κράτος, που λέγεται Ελλάδα, στη λεηλασία κυρίως αυτού του ταμείου στηρίχτηκε για ν’ αναπτυχθεί.

Επί δεκαετίες το κράτος στην κυριολεξία έκλεβε τα αποθεματικά του ΙΚΑ. Στις «τσέπες» των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα έβαζε τα «χέρια» του τόσο για ν’ αναπτύξει το δημόσιο κεφάλαιο —και άρα να ισχυροποιήσει τη δική του εξουσία— όσο και για να «επιδοτήσει» τους κολλητούς του διαπλεκομένους επιχειρηματίες, προκειμένου κάποιοι κομματάρχες να μην χάνουν την επαφή τους με την εξουσία.

Με χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων των εργαζομένων αποκτήθηκε ή αναπτύχθηκε η δημόσια περιουσία. Με χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων των αδύναμων παρίσταναν τους ισχυρούς και τους μεγιστάνες τα λαμόγια όλων των ειδών. Με «δανεικά κι αγύριστα» στο ΙΚΑ έγινε ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, τα ΕΛΠΕ κλπ.. Κλέφτες πολιτικοί υπόσχονταν στους εργαζομένους ανάπτυξη και τους έπαιρναν από τα ταμεία τους τα χρήματα, χωρίς όμως να δίνουν σ’ αυτά τα ταμεία έστω και ένα μικρό μέρος της ιδιοκτησίας του κεφαλαίου που δημιουργούσαν μέσω των χρημάτων αυτών. Στην πραγματικότητα ούτε καν τα χρήματά τους επέστρεφαν.

Τώρα όλοι αυτοί οι κρατικοδίαιτοι κηφήνες και για να σώσουν τα δικά τους προνόμια —και άρα τα δικά τους τομάρια— τα ξεπουλάνε όλα και αφήνουν τους εργαζόμενους στο έλεος του κάθε Τρισέ. Στο έλεος του κάθε τοκογλύφου, ο οποίος με τυπωμένα «χαρτάκια» θα αγοράσει την πατρίδα μας και το μέλλον των παιδιών μας. 

 

ΤΑΜΕΙΑ 

Τα ταμεία είναι πολύ εύκολο να σωθούν. Ένα απλό νομικό θέμα είναι. Ζούμε σε μια ευνομούμενη Πολιτεία και αποτελεί υποχρέωσή της να προστατεύει τους αδυνάτους από τις αρπακτικές διαθέσεις των πονηρών. Μέσα στα πλαίσια αυτών των υποχρεώσεών της υπάρχει ολόκληρη νομολογία, η οποία έχει ως στόχο να προστατεύσει τον αφελή πολίτη από τους όποιους πονηρούς περιφέρονται στην κοινωνία.

Κάτι ανάλογο μπορεί να εφαρμοστεί και στην περίπτωση κατά την οποία η έννοια της αφέλειας δεν αφορά μόνον έναν απλό πολίτη αλλά και μηχανισμούς, οι οποίοι μπορούν να πέσουν θύματα μιας τέτοιας αφέλειας. Μηχανισμούς, όπως είναι ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός. Μάλιστα στην περίπτωση αυτήν τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα, γιατί ο έχων την ανάγκη της προστασίας δεν είναι απλά αφελής αλλά πραγματικά ηλίθιος.

Οι ηλίθιοι έχουν ανάγκη της προστασίας της Πολιτείας και αυτό προβλέπεται από τον νόμο. Στη θέση του ηλιθίου απλά βάζεις το κράτος. Γιατί το λέμε ηλίθιο; Γιατί αυτή είναι η συμπεριφορά του. Κάποιοι κρατικοί υπάλληλοι διαφθείρονται, για να δίνουν στο κράτος αυτά τα χαρακτηριστικά.

……

ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι το σημερινό «παιχνίδι» του ιμπεριαλισμού στηρίζεται στην προδοσία του ελληνικού λαού. Τον πρόδωσαν οι πολιτικοί του, οι οποίοι παίζουν «παιχνίδια» υπέρ των ξένων αφεντικών τους. Δεν υπάρχει δηλαδή πραγματική αδυναμία του ασφαλιστικού συστήματος να επιβιώσει, παρά υπάρχει παιχνίδι, που δημιουργεί ψευδείς εντυπώσεις.

Οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν τους δωσίλογους που μας κυβερνούν και αυτοί μας «δουλεύουν». Οι ιμπεριαλιστές στηρίζονται στους προδότες που κυβερνούν αυτό το κράτος και οι οποίοι έχουν «πείσει» τον λαό ότι υπάρχει αδιέξοδο. Στηρίζονται στο παιχνίδι του εκβιασμού ενός μπατιροκράτους, το οποίο «χρωστάει» στα ταμεία και είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να τα δώσει.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα αδιέξοδο. Το κράτος απλά δεν μπορεί να δώσει τα χρήματα που χρωστάει. Αυτό όμως δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα. Χρήματα δεν έχει, για ν’ αποδώσει τα χρέη του στο ακέραιο. Κεφάλαιο όμως, το οποίο να βγάζει αυτά τα χρήματα, έχει να δώσει. Χρήματα, για να μην ξεμείνουν από ρευστότητα τα ταμεία, έχουν τα ίδια. Κεφάλαιο, το οποίο να αναπληρώνει τις «εκροές» τους δεν έχουν και από εκεί υπάρχει ο κίνδυνος για τη μελλοντική τους κατάρρευση.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Το κράτος δεν έχει χρήμα αλλά έχει κεφάλαιο, ενώ τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν χρήματα αλλά δεν έχουν κεφάλαιο, για να εξασφαλίσουν το μέλλον τους. Εδώ βρίσκεται το όλο μυστικό, που κανένας δεν θέλει να μάθουν οι εργαζόμενοι. Μέχρι ν’ αρχίσουν να γεμίζουν τα ασφαλιστικά ταμεία με τα κέρδη του ΟΤΕ, της ΔΕΗ ή της Αττικής Οδού, έχουν χρήματα να πληρώνουν συντάξεις. Γι’ αυτόν τον λόγο λέμε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο αυτές οι χρυσοφόρες εταιρείες μπορούν να καλύπτουν τις «εκροές» των ταμείων αυτών. Με πάνω από 4 δις ευρώ κέρδη τον χρόνο —μόνον από ΔΕΗ, ΟΤΕ και Αττική Οδό— το ασφαλιστικό μας σύστημα δεν χρειάζεται καμία χρηματοδότηση από κανέναν.

Αντιλαμβανόμαστε ότι οι Λοβέρδοι, που δήθεν θα λύσουν τα προβλήματα των ασφαλισμένων, δεν θα κάνουν τίποτε, γιατί το «παιχνίδι» είναι εξ αρχής «στημένο». Η δουλειά τους είναι να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. «Δεν υπάρχει σάλιο» ισχυρίζονται. Με τα δικά τους τα προβλήματα λυμένα, επιχειρούν να λύσουν προβλήματα που δεν τους αφορούν. Δεν εξαρτάται η σύνταξη του Λοβέρδου —και των ομοίων του— από τις επινοήσεις του. Αυτοί, τις πλούσιες συντάξεις τους θα τις πάρουν από άλλα ταμεία πιο «γενναιόδωρα». Οι συντάξεις των άλλων εξαρτώνται από αυτές τις επινοήσεις. Το μόνο που τους ανησυχεί όλους αυτούς είναι το πολιτικό τους μέλλον. Το πολιτικό μέλλον του Λοβέρδου εξαρτάται από το πόσο καλός και χρήσιμος θα είναι στα «αφεντικά» του και άρα εκ των δεδομένων πόσο κακός και άχρηστος θα είναι για τους ασφαλισμένους.

Αυτήν τη στιγμή όλοι οι ξένοι «χρηματοδότες» μας στέκονται με το «πιστόλι» στον «κρόταφο» ενός κράτους, το οποίο παίζει μαζί τους μια εφιαλτική «παράσταση», απλά για να τρομάξει ο κόσμος και να μην έχει τη θέληση ν’ αντισταθεί στις μεθοδεύσεις τους. Στην πραγματικότητα οι ξένοι «χρηματοδότες» έχουν ως στόχο ν’ αρπάξουν το αμύθητης αξίας δημόσιο κεφάλαιο και να μας δώσουν «ψίχουλα» χρηματοδότησης στα ασφαλιστικά ταμεία. Θέλουν ν’ αρπάξουν τζάμπα το χρυσοφόρο κεφάλαιό μας και να μας δώσουν μερικά «καθρεπτάκια» και «χάντρες» σαν γνήσιους «Ιθαγενείς».

Τώρα, που ακόμα παίζεται το «παιχνίδι», θα μας δώσουν κάποια 500 ψωροευρώ σύνταξη και αύριο-μεθαύριο, που θα έχουν επιτύχει τους στόχους τους, θα τα κάνουν 200 και 300. Αυτό είναι δεδομένο. Γιατί; Γιατί, όταν τους συμφέρει, κατανοούν τη πραγματική φύση των πραγμάτων. Όταν τους συμφέρει, κατανοούν ότι τα ασφαλιστικά ταμεία δεν είναι κράτος. Κατανοούν ότι ανήκουν στη σφαίρα των ιδιωτικών συμφερόντων και εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους ανάλογα με τα αποθεματικά τους. Μόνον όταν είναι να αδικήσουν τους αδικημένους ασφαλισμένους τα αντιλαμβάνονται σαν «σκέλος» του κράτους, που του επιτρέπουν ν’ αποφασίζει και να διατάσσει.

Αυτός είναι ο στόχος τους. Να εξουδετερώσουν την οικονομική δύναμη των ταμείων, προκειμένου να μας λεηλατήσουν χωρίς να υπάρξει αντίσταση. Να λεηλατήσουν τα πάντα και να μας βυθίσουν στην ανίκητη φτώχεια. Να μας βυθίσουν σε μια κατάσταση μόνιμης εξάρτησης από τους ίδιους. Μια κατάσταση, όπου θα τους έχουμε μόνιμα ανάγκη και άρα θα μας εκβιάζουν επίσης μόνιμα. Τώρα είναι η τελευταία μας ευκαιρία ν’ αντιδράσουμε. Τώρα, που υπάρχει ακόμα αδιάθετο δημόσιο κεφάλαιο και τα «εγκλήματα» είναι πολύ νωπά για να βρούμε τους εγκληματίες. Αδιάθετο δημόσιο κεφάλαιο αξίας πάνω από μισό τρις ευρώ.

Απλή λογική και βέβαια απλή αριθμητική χρειάζεται. Τα ασφαλιστικά ταμεία και οι ασφαλισμένοι μέχρι τώρα εμπιστεύονταν το κράτος σαν χρηματοδότη, γιατί απλούστατα αυτό το κράτος διέθετε το αμύθητης αξίας δημόσιο κεφάλαιο. Το κράτος διέθετε το «κλειδί» για το μέλλον, που τρόμαζε τα ταμεία. Σήμερα, που έχει αρχίσει το ξεπούλημα, η προπαγάνδα τους θέλει να εμφανίζει αυτό το κράτος σαν τελειωμένη «νταντέλα». Γιατί; Για να τρομάξουν τους εργαζόμενους. Για να τους αναγκάσουν να εναποθέσουν τις ελπίδες τους στους ξένους «σωτήρες» χρηματοδότες.

Σ’ αυτούς τους κλέφτες στρέφουν τους εργαζόμενους. Σ’ αυτούς, που θα πάρουν τα «φιλέτα» του κεφαλαίου, για να δώσουν «ψίχουλα» χρηματοδότησης. Γι’ αυτό ακριβώς έχουν την ανάγκη της τρομοκρατικής προπαγάνδας. Θέλουν να τρομοκρατήσουν και με αυτόν τον τρόπο να παρασύρουν τους εργαζόμενους στις δικές τους απόψεις. Μπορούν και τους παρασέρνουν, γιατί ακριβώς οι εργαζόμενοι δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει. Μπορούν και τους παρασέρνουν, γιατί οι εργαζόμενοι νιώθουν απειλή από την οικονομική κρίση και φοβούνται για το μέλλον.

Οι εργαζόμενοι δεν σκέφτονται το εξής πολύ απλό. Κανένας δεν χρηματοδοτεί κανέναν, χωρίς να αποβλέπει σε κάποιο κέρδος. Δεν θα μας χρηματοδοτούσαν οι ξένοι, αν δεν είχαν κάτι πολυτιμότερο να πάρουν από εμάς. Για να μας υπόσχονται χρηματοδότηση, πρέπει να βρούμε τι ακριβώς είναι αυτό στο οποίο αποβλέπουν και εμείς δεν το βλέπουμε. Πρέπει να βρούμε τι ακριβώς είναι πολυτιμότερο των δικών τους χρημάτων και το διεκδικούν από εμάς. Από τη στιγμή που αυτό το πολυτιμότερο είναι το δημόσιο κεφάλαιο και αυτό το κεφάλαιο μπορούν να το αποκτήσουν τα ασφαλιστικά ταμεία, δεν υπάρχει ανάγκη χρηματοδότησης.

Τα ασφαλιστικά ταμεία μπορούν να σωθούν πάρα πολύ εύκολα. Μέσα σε μία μέρα μπορούν ν’ αλλάξουν τα πράγματα. Μπορούν να λειτουργούν αυτόνομα και να μην δίνουν λογαριασμό σε κανέναν τοκογλύφο της Ευρώπης. Όχι απλά να μην κοπεί ποτέ η δέκατη τρίτη και δέκατη τέταρτη σύνταξη, αλλά αυξήσεις να πάρουν οι συνταξιούχοι. Όχι απλά να μην αυξηθούν οι εισφορές για τους σημερινούς εργαζόμενους, αλλά να μειωθούν. Επιτέλους να αποκατασταθεί και η αλήθεια. Οι σημερινοί συνταξιούχοι όχι απλά δεν είναι «παράσιτα», που ζουν εις βάρος των σημερινών εργαζομένων, αλλά μπορούν ν’ αποδειχθούν ευεργέτες τους. Μπορούν με τον δικό τους κόπο να ευεργετήσουν τα παιδιά τους.

Τα μεγέθη είναι απίστευτα μεγάλα και γι’ αυτόν τον λόγο έχουν μαζευτεί γύρω μας όλα τα τοκογλυφικά «όρνια» για να μας «σώσουν». Αρκεί τα ασφαλιστικά ταμεία να διεκδικήσουν αυτά που δικαιούνται και σώθηκαν. Τους χρωστάει αμύθητα ποσά ένα ανεγκέφαλο κράτος, το οποίο όμως με τα χρήματα αυτά δημιούργησε ένα επίσης αμύθητης αξίας δημόσιο κεφάλαιο. Ας πάρουν τα ασφαλιστικά ταμεία το κεφάλαιο αυτό υπό την ιδιοκτησία τους και τελείωσε το παραμύθι.

Τώρα είναι ευκαιρία να ενοποιηθούν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων, ώστε όλοι μαζί οι εργαζόμενοι να δημιουργήσουν ένα πανίσχυρο λαϊκό μπλοκ, το οποίο δεν θα μπορεί να το απειλεί κανένας. Να ενωθούν οι εργαζόμενοι τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημοσίου τομέα και να στήσουν έναν τεράστιο ασφαλιστικό γίγαντα, ο οποίος δεν θα έχει ανάγκη ποτέ και από τίποτε. Έναν γίγαντα ιδιοκτήτη του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, των ΕΛΠΕ, της Αττικής Οδού, του αεροδρομίου Αθηνών κλπ.. Έναν ασφαλιστικό «γίγαντα», ο οποίος δεν θα έχει ανάγκη κανέναν και δεν θα επηρεάζεται από καμία οικονομική και νομισματική κρίση.

Αν αυτός ο «γίγαντας» συνδεθεί με το κεφάλαιο, θα μπορεί να πληρώνει τους συνταξιούχους ακόμα κι αν δεν υπάρχει ούτε ένας νέος εργαζόμενος. Είναι δίκαιο να συνδεθεί το ασφαλιστικό μας σύστημα με το σημερινό δημόσιο κεφάλαιο, γιατί στην ουσία το κεφάλαιο αυτό ανήκει στο ασφαλιστικό σύστημα. Το κράτος λεηλάτησε το ασφαλιστικό σύστημα για να δημιουργήσει το κεφάλαιο αυτό. Λεηλάτησε εκατομμύρια Ελλήνων εργαζομένων, για να παριστάνει με ξένα χρήματα τον ισχυρό παράγοντα και εργοδότη, που ταΐζει χιλιάδες κομματόσκυλα.

Είναι δίκαιο ο «γίγαντας» αυτός να πληρώνει συντάξεις με τη βοήθεια και αυτού του κεφαλαίου, γιατί οι σημερινοί συνταξιούχοι —που σήμερα εμφανίζονται από την κρατική προπαγάνδα σαν «παράσιτα»— είναι αυτοί, οι οποίοι στην ουσία πλήρωσαν τις υποδομές αυτού του κράτους. Δούλεψαν σκληρά οι προηγούμενες γενιές εργαζομένων, για να δημιουργηθεί ο τεράστιος πλούτος των ταμείων, τον οποίον το κράτος εκμεταλλεύτηκε αλλά ποτέ δεν απέδωσε στους πραγματικούς δικαιούχους του.

Τώρα ήρθε η ώρα να πάρουν οι εργαζόμενοι και τα ταμεία τους αυτά που τους ανήκουν. Με αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί ο αιώνιος ασφαλιστικός «γίγαντας» των Ελλήνων. Ένας τέτοιος «γίγαντας», που, μέσα από τα διόδια των εθνικών οδών, το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, τα καύσιμα ή τις τηλεπικοινωνίες, θα γεμίζει τα ταμεία του —χωρίς να παραβλέπει να εξυπηρετεί και τα γενικότερα κοινωνικά συμφέροντα, εφόσον κάπου εκεί θα εξυπηρετεί και τα «αφεντικά» του—, θα αποτελεί τον εγγυητή της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της πατρίδας μας. Ένα τέτοιο ασφαλιστικό σύστημα μπορεί να κρατήσει για πάντα τους Έλληνες στην πατρίδα τους. 

Είναι θέμα εθνικό και όχι μόνον κοινωνικό

να σωθεί το ασφαλιστικό μας σύστημα.

 

Τραϊανού Παναγιώτης

 

 

* Αναδημοσίευση από το lawyalty.wordpress.com

Λόγω της έκτασης του άρθρου, μπορείτε να διαβάσετε την πλήρη έκδοσή του με παραδείγματα ΕΔΩ

 

 

Advertisements

One thought on “ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ….και όμως υπάρχει λύση …

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.